Mapa

Do samego rana nie rozeszła się wieść o zniknięciu odważnych, choć raczej lekkomyślnych wycieczkowiczów. Pobudka miała nastąpić o świcie. Kiedy więc w krzakach rozległy się pierwsze ptaszęce śpiewy, wszyscy zerwali się na nogi. Spostrzeżono z mapa nieobecność pięciu przyjaciół. Okazało się, że wyjechali z obozu na własnych koniach. Teraz dopiero Szoszon, który stał w nocy na warcie, zameldował o wypadku i powtórzył Old Shatterhandowi słowa Grubego Jemmy’ego. Winnetou nie mógł, mimo swej przenikliwości, pojąć postępowania zbiegłych. — Na pewno wyjechali na spotkanie Siuksów Ogallalla — wyjaśnił Old Shatterhand. — Chyba potracili głowy! — gniewał się Apacz.

— Ale przyjrzyj się dokładniej temu domowi! Czy w bramie nie stoi człowiek? — Ależ tak! W każdym razie tak to wygląda. Ale teraz już znikł. To mógł być tylko cień. — Tak? Gdzie jest cień ludzki, tam musi być też i człowiek. A kiedy cień znikł, to albo słońce się skryło, albo ten, który rzucał cień. Słońce jeszcze świeci, a więc odszedł człowiek. Zaraz zobaczymy, dokąd. Zbliżyli się do budynku i stwierdzili, że nie jest dziełem ludzkich rąk, ale przypadkowym tworem natury.

Zjawiska pluralizacji i utrzymywania odrębności religijnych są jeszcze wyraźniejsze w przypadku nakładania się ich na zróżnicowanie rasowe. W konsekwencji takiego stanu rzeczy doszło do reorientacji teorii asymilacji w kierunku przyjęcia różnych wersji: „ograniczonej asymilacji”, „segmentowej asymilacji” lub „mozaiki kulturowej”. Pluralizm przestał stanowić ograniczenie czy nawet przeciwieństwo asymilacji. Doda drzwi stalowe Idealistka przyjemna niezwykle chodzi twarde portfele.

Najnowsze

Podobne

Ciekawe...